| تنش های مرزی بین هند و چین به شدت در حال گسترده تر شدن است و ظاهرا قرار نیست هیچ کدام از دو کشور در این زمینه کوتاه بیایند. این روند رفته رفته می تواند تاریخ جنگ های نیم قرن پیش بین دو کشور را تکرار کند و هند حالا در مرحله ای از قدرت خود را احساس می کند که پاسخ کوبنده ای به پکینگ بدهد.ایالاتی که بیشتر در مناقشه قرار دارد "سیکیم" است که بخش هایی از آن در اختیار هند و قسمتی از آن نیز زیر تسلط چین است. اما هند بر تمام این منطقه و قسمت های زیادی از منطقه سین کیانگ که اکنون در حدود مرزی چین واقع شده ادعا دارد.این مناطق در سال ۱۹۶۲ و در پی یک جنگ شدید و خونین، از سوی چین تصرف شد و تا به امروز هند آن را به رسمیت نشناخته است؛ این روزها اما درگیری های لفظی زیادی بین دو کشور جریان دارد.وزارت خارجه چین در پیامی مستقیم به هند گفته است که این کشور باید از گذشته درس عبرت بگیرد و دهلی هم پاسخ داده که این کشور با ۵۰ سال پیش تفاوت های زیادی کرده است. مناطق مورد مناقشه دقیقا در حاشیه منطقه کوهستانی همالیا واقع شده که به دلیل صعب العبور بودن، مرز بندی دقیقی در آنجا صورت نگرفته است و حالا هند از یک ماه بدین سو، تجهیزات نظامی و سربازان خود را در این مناطق پیاده کرده که این مساله به واکنش شدید چین منجر شده است.اما نکته حایز اهمیت، نزدیک شدن پاکستان به چین به ویژه در چنین شرایط حساس زمانی است. اسلام آباد احتمالا طبق معمول قصد دارد از آب گل آلود ماهی بگیرد و با استفاده از حوادث پیش آمده، خود را به چین نزدیک کرده و با سیاست های ضد هندی این کشور همگام شود.روز گذشته، سرتاج عزیز مشاور اموربین الملل نواز شریف نخست وزیر پاکستان گفت که کشورش تمایل زیادی به نزدیکی با چین دارد و در این راستا تلاش خواهد کرد.وی گفت که چین یک کشور بزرگ صنعتی و قدرتی سیاسی در آسیاست و پاکستان علاقه وافری به گسترش روابط با این کشور دارد. هر چند وی تصریح کرد که این نزدیکی ارتباطی با سفر اخیر نخست وزیر نرندا مودی به امریکا و روابط گرم هند با ایالات متحده ندارد؛ اما پر واضح است که پاکستان رفته رفته موضع خود را در خصوص ایتلاف های سابق با قدرت های جهانی در حال تغییر دادن است.اسلام آباد به ویژه طی ۴ سال گذشته، به تدریج از امریکا دور شد و این بیشتر به بی مهری واشنگتن نسبت به این کشور ارتباط داشت. در دوره دوم ریاست جمهوری اوباما، کاخ سفید فشارهای خود را بر پاکستان افزایش داد و از این کشور خواست تا در امر مبارزه با تروریسم و عدم حمایت از گروههای بنیادگرا، حقیقی تر و به دور از فریب عمل کند و این مساله خشم پاکستانی ها را برانگیخت.افزون بر آن؛ چندین حمله هواپیماهای بدون سرنشین به مناطقی در وزیرستان شمالی، باعث آشوب هایی موقتی در این کشور شد و اسلام آباد به شدت در برابر آن واکنش نشان داد. واکنشی که هیچ تاثیر خاصی بر عدم تکرار این حوادث نداشت.حالا دونالد ترامپ که از بنیاد با سیاست های اوباما مخالف است؛ به نظر می رسد که از یک نقطه نظر با او هم عقیده است. اینکه پاکستان باید برای عمل به وعده هایش در راستای مبارزه با افراط گرایی در مناطق شمالی اش، جدی تر عمل کند.هفته گذشته، نرندرا مودی نخست وزیر هند به امریکا رفت و در آغوش گرم دونالد ترامپ جای گرفت. ترامپ، هند را یک کشور دوست و متحد بزرگ خود در عرصه اقتصاد و سیاست خواند و تاکید کرد که ایالات متحده به همکاری با این کشور افتخار می کند.این برخورد صمیمانه، اصلا به مزاج پاکستانی ها خوش نیامد و حالا آنها راه پکینگ را در پیش گرفته و سعی می کنند بخت خود را با این کشور بزرگ در حال توسعه بیازمایند.این پیام روشنی به هند و امریکاست که در هر سمتی که آنها قرار بگیرند؛ پاکستان به سادگی راه مقابلی را برای به چالش کشیدن سیاست های دشمنان خود خواهد یافت.شکی نیست که پاکستان با استفاده از حربه تروریسم که پایگاههای با اهمیت آن را در خاک خود جا داده است؛ در مواقع لازم می تواند با متقاضیان وارد معامله شود و چین هم به با استفاده از سلاح نه چندان تازه قرن بیست و یک، به جای اینکه مستقیما وارد جنگ با هند شود؛ این کشور را از راههای دیگر زیر فشار قرار خواهد داد.کما اینکه تسلط پاکستان بر گروههای ایغور مخالف دولت چین در منطقه سین کیانگ مدت هاست واضح گشته و حالا می شود از این اسلحه بر ضد دولت غیرمسلمان هند هم بهره برد.اگر از حق نگذریم؛ پاکستان بازیگر توانایی در سطح منطقه است و شاید ظرف دهه ها مزدوری برای غرب، به این درایت سیاسی و قابلیت نظامی دست یافته تا دستی باز در معاملات بزرگ جهانی داشته باشد.غرب به این پی برده است که این منطقه آشوب فزا که بهترین نقطه برای پرورش تروریسم در جهت استفاده مناسب از آن در مواقع مختلف است؛ دیگر از کنترل سیاسی آنها خارج شده و به مرحله ای رسیده است که می تواند برای حیات خود تصامیم بزرگ بگیرد.تا به این تاریخ، چین و روسیه کمتر در جنوب آسیا حضوری پر رنگ داشتند؛ اما حالا با استفاده از پاکستان، این روند شکلی دیگر به خود خواهد گرفت و احتمالا امریکا به ویژه در افغانستان درگیر یک محاصره جدید خواهد شد.یقینا پاکستان در روابط خود با امریکا تجدیدنظر نخواهد کرد و این کشور را همچنان بزرگترین ولی نعمت خویش می پندارد؛ اما اگر تهدیدهایی مطرح شده از سوی اسلام آباد سیاست واشنگتن را تغییر ندهد؛ لاجرم این کشور به سمت یک جبهه دیگر کشیده خواهد شد. به هر حال همانطور که تذکر رفت؛ پاکستان همیشه تحایف ارزنده ای برای پیش کش کردن دارد.الیاس کاتب – خبرگزاری جمهور |  |
↧
پاکستان از امریکا دل می کند؟
↧
