| گروه طالبان میگوید نمایندهای به مذاکرات رو در رو صلح با دولت افغانستان نمیفرستد.این گروه اعلام کرد تا زمانی که شرایطش پذیرفته نشود، مذاکرات به هیچ نتیجهای نخواهد رسید.در خبرنامه طالبان که از سوی ذبیحالله مجاهد؛ سخنگوی این گروه منتشر شده، آمده است:"همانگونه که در نشست پگواش گفته شد، تا زمانی که اشغال افغانستان پایان نیابد، فهرست سیاه برداشته نشود و زندانیان مظلوم رها نشوند، مذاکرات بیمفهوم و هدر دادن وقت است و نتیجهای نخواهد داشت."براساس این خبرنامه ملا اختر منصور؛ رهبر طالبان هیچ نمایندهای برای شرکت در مذاکرات مستقیم صلح با دولت تعیین نکرده است.در خبرنامه طالبان همچنین گفته شده که مذاکرات چهارجانبه صلح در حالی ادامه دارد که "امریکاییها به افغانستان نیروی تازه میفرستند، بمباران در جبهههای مختلف را ادامه میدهند، در عملیات شبانه نقش دارند، دولت افغانستان هم جنگ را در ولایات مختلف گسترش داده است و هزارها خانواده را در جریان زمستان آواره کرده است"گروه طالبان این دو حرکت را "متضاد" خوانده است.با این مقدمه، یکبار دیگر تمامی فرصت ها، هزینه ها و خوش بینی های افراطی دولت افغانستان که در نتیجه بازی دوگانه و فریبکارانه پاکستان و هم پیمانان بین المللی رژيم اسلام آباد، حول محور صلح، متمرکز شده بود، برباد رفت و ضرب صفر شد.پاسخ طالبان، کاملا طبق انتظار بود؛ گروهی که احساس می کند در موضع قدرت قرار دارد و دولت افغانستان، به دلیل ضعف در جنگ های میدانی، صلح را تنها راه پایان وضعیت موجود و مهار قدرت ویرانگر تروریست های خون آشام می داند، بر بنیاد چه منطقی باید به آسانی و بدون هیچ گونه پیش شرطی، حاضر به انجام گفتگوهای رو در روی صلح شود؟در این میان، نکته ای که نباید از آن غفلت کرد این است که دولت افغانستان، بار دیگر به بازی دوگانه پاکستان، اعتماد و تصور کرد که این بار به دلیل حضور فعال اسلام آباد در روند گفتگوهای چهارجانبه، می تواند طالبان را دور میز مذاکره بکشاند؛ اما پاکستان، پیش از این، بارها اعلام کرده است که روی گروه طالبان، نفود عمیق و مستقیم ندارد و تنها کاری که می تواند انجام دهد این است که با رهبران آنها تماس بگیرد و آنان را به گفتگوهای صلح، «ترغیب» کند.این دروغی آشکار بود و نشان می داد که اسلام آباد، در صدد است هنگامی که طالبان به درخواست ها برای شرکت در گفتگوهای مستقیم صلح، جواب رد دادند، توجیهی برای فرار از مسؤولیت داشته باشد.اکنون زمان استفاده از این توجیه مضحک و غیر قابل قبول است؛ توجیهی که بی تردید هیچکس را راضی نخواهد کرد؛ زیرا به روایت خود مقامات پاکستانی، رهبران طالبان، ۳۵ سال است که با خانواده های خود در پاکستان زندگی می کنند و معیشت و امنیت و سرپناه شان بر عهده دولت اسلام آباد است.از سوی دیگر، ماجراهایی که پس از اعلام خبر مرگ ملا عمر، رخ داد به وضوح نشان می دهد که نفوذ و سلطه اسلام آباد بر طالبان به اندازه ای وسیع و عمیق است که شماری از رهبران و فرماندهان مهم آن گروه را به واکنش واداشت و آنها را مجبور به فاصله گرفتن از گروه اصلی طالبان به رهبری ملا منصور کرد که هنوز هم همچنان تحت سلطه اسلام آباد باقی مانده است.به این ترتیب، بسیار ساده انگارانه است اگر تصور کنیم که موضع تازه طالبان در خصوص گفتگوهای مستقیم صلح با دولت افغانستان، فارغ از دستور اسلام آباد اتخاذ شده است.این موضع به یک معنا موضع اسلام آباد نیز هست و نشان می دهد که پاکستان هنوز از امتیازهایی که برای آوردن طالبان روی میز مذاکره، از افغانستان، کسب کرده، راضی نیست و به این ترتیب، در تلاش است تا امتیازات بزرگتری به دست آورد.در این میان، پیش شرط های طالبان در خصوص حضور نیروهای خارجی، افزایش شمار نیروهای نظامی امریکا در افغانستان، مشارکت آنها در بمباران های هوایی علیه طالبان و مسایلی از این دست، به نظر نمی رسد جدی و غیر قابل گذشت و معامله باشند. این چیزی است که طالبان پیش از این نیز مطرح کرده اند؛ اما این فقط ظاهر ماجراست. پاکستان و در نتیجه، طالبان هرگز بدون نظر مثبت امریکا، اقدام به اتخاذ و اعلام مواضع مهم نمی کنند و این در زمینه گفتگوهای صلح با دولت افغانستان بیش از هر مورد دیگری صادق است.با توجه به این موضع طالبان، اکنون پرسش این است که گام بعدی دولت افغانستان چیست؟ آیا همانگونه که پیش از این، اعلام شده است، در صورت عدم پذیرش طرح صلح، طالبان به شدت سرکوب خواهند شد؟ آیا دولت آقای غنی، اراده و قدرتی برای راه اندازی جنگی گسترده، نامحدود و نابودگر با طالبان دارد؟ آیا تاریخ تلاش های صلح برای همیشه منقضی شده است؟عبدالمتین فرهمند- خبرگزاری جمهور |  |
↧
طالبان گفتگو نمی کنند، گام بعدی چیست؟
↧
